Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan son olaylar, aslında uzun zamandır görmezden geldiğimiz bir gerçeği yüzümüze sert bir şekilde çarptı. Toplum olarak en büyük zaaflarımızdan biri; başımıza gelmeden, canımız yanmadan acı gerçeklerle yüzleşmek istemememiz. Oysa gerçekler, görmezden gelinse de varlığını sürdürür.

Bugün gündeme gelen olaylarla ilgili yayın kısıtlamaları uygulanıyor. Bu tür kararların amacı; sürecin sağlıklı yürütülmesi, özellikle çocukların ve ilgili kişilerin korunmasıdır. Ancak burada asıl tartışılması gereken konu şu: Gerçekleri tamamen perdelemek mi çözüm, yoksa bu gerçeklerle doğru şekilde yüzleşmek mi?

Kamuoyuna yansıyan bilgiler, olayın bir öğrenciyi de kapsadığı yönünde. Bu durum, meseleyi daha da hassas ve düşündürücü hâle getiriyor. Çünkü burada artık sadece bir olaydan değil, çocukların içinde bulunduğu psikolojik, sosyal ve çevresel etkilerden söz ediyoruz. Bu tür vakaları yalnızca bireysel bir davranış olarak değerlendirmek, büyük resmi gözden kaçırmak anlamına gelir.

Geçmişte, özellikle Osmanlı döneminde eğitim sadece bilgi aktarımı değil; ahlak, sorumluluk ve karakter inşası üzerine kuruluydu. Çocuğun yetişmesi, yalnızca ailenin değil, toplumun ortak sorumluluğu olarak görülürdü. Bugün ise eğitim büyük ölçüde sınav odaklı bir yapıya dönüşmüş durumda. Çocukların değer dünyası ve psikolojik gelişimi çoğu zaman ikinci planda kalıyor.

Türkiye’de eğitim hâlâ önemli bir yerde duruyor. Ancak çocukların güvenliği, maruz kaldıkları içerikler ve rol modelleri artık daha fazla sorgulanması gereken bir alan hâline gelmiş durumda. Çünkü mesele yalnızca eğitim değil; çocukların zihin dünyasının nasıl şekillendiğidir.

Bu noktada medya içeriklerinin etkisi de göz ardı edilemez. Özellikle dizi ve dijital içeriklerde şiddetin ve güç algısının nasıl sunulduğu, çocuklar üzerinde dolaylı etkiler yaratabilir. Gücün zaman zaman fiziksel üstünlük veya silah üzerinden temsil edilmesi, gelişim çağındaki bireylerde yanlış algılar oluşturma riski taşır.

Çocuklar, gördüklerini model alma eğilimindedir. Gerçek ile kurgu arasındaki ayrımı henüz tam olarak yapamayan bir zihin için bu içeriklerin etkisi daha da belirgin olabilir. Bu nedenle mesele yalnızca ailelerin değil; içerik üreticilerinin, eğitimcilerin ve toplumun tamamının ortak sorumluluğudur.

Elbette tek bir faktöre işaret etmek doğru değildir. Ancak hiçbir etkeni tamamen yok saymak da çözüm değildir. Çünkü çocuklar sadece büyümez; aynı zamanda şekillenir. Ve bu süreçte maruz kaldıkları her unsur, onların geleceğini inşa eder.

Bugün Şanlıurfa’da ve Kahramanmaraş’ta yaşananlar birer haberden öte, birer uyarı niteliğindedir. “Bize olmaz” yaklaşımı, en büyük yanılgıdır.

Artık eğitim sistemini yalnızca akademik başarı üzerinden değil, insani değerler ve psikolojik gelişim üzerinden de değerlendirmek zorundayız. Çocukların güvenliğini sağlamak, onları doğru yönlendirmek ve gerçek ile kurgu arasındaki farkı öğretebilmek, toplum olarak önceliğimiz olmalıdır.

Aksi hâlde, bugün bizi sarsan olaylar yarın sıradanlaşır. Ve işte o noktada, geri dönüşü zor bir sürecin içine girmiş oluruz.