Türkiye’de oyunculuk, uzun zamandır yalnızca bir meslek alanı olmanın ötesine geçmiş durumda. Bugün farklı eğitimlere, farklı kariyerlere ve bambaşka hayatlara sahip milyonlarca insan, yolu bir noktada oyunculuk hayalinden geçen ortak bir merak etrafında buluşuyor. Bu ilginin kaynağı ise giderek daha fazla sorgulanmayı hak ediyor.

Oyunculuk, kamuoyunda çoğu zaman ekranla, tanınırlıkla ve görünürlükle özdeşleştiriliyor. Başarılı örnekler üzerinden şekillenen bu algı, mesleğin arka planındaki uzun hazırlık süreçlerini, belirsizlikleri ve sürdürülebilirlik sorunlarını çoğu zaman görünmez kılıyor. Oysa sektörde kalıcı olabilmek; yetenek kadar disiplin, sabır ve ciddi bir mesleki kararlılık gerektiriyor.

Bugün ekranda yer alan ve geniş kitlelerce tanınan isimler, yalnızca sonuçtur. Bu sonucun arkasında yıllar süren eğitim, sayısız deneme, reddedilen projeler ve görünmeyen bir emek vardır. Kıvanç Tatlıtuğ, Burak Özçivit, Demet Özdemir ve Tuğba Büyüküstün gibi isimler, çoğu zaman yalnızca ulaşılan noktalarıyla anılıyor; o noktaya gelene kadar verilen mücadele ise yeterince konuşulmuyor.

Bu durum, oyunculuğu bir meslekten çok bir hedef, hatta zaman zaman bir çıkış kapısı gibi gösteriyor. Oysa oyunculuk, kısa vadeli beklentilerle sürdürülebilecek bir alan değil. Kamera önünde olmak kadar, kamera arkasındaki uzun bekleyişlere de dayanabilmek gerekiyor. Mesleğin doğasında süreklilik değil; seçilmek, elenmek ve yeniden denemek var.

Herkes oyuncu olabilir mi?

Bu sorunun yanıtı, yetenek kadar gerçekçi bir bakış açısını da gerektiriyor. Oyunculuk; yalnızca istemekle değil, mesleğin gerektirdiği sorumluluğu uzun yıllar boyunca taşımayı göze almakla mümkün oluyor. Görünür olmak isteyen çok; bu yükü sürdürebilen ise sınırlı.

Bugün oyunculuğa duyulan yoğun ilgi, aslında daha geniş bir toplumsal eğilimin de yansıması. Görünür olma arzusu, takdir edilme ihtiyacı ve hızlı başarı beklentisi… Ancak oyunculuk, bu beklentilerin değil; emeğin, sabrın ve sürekliliğin alanıdır.

Asıl mesele oyuncu olmak istemek değil; bu mesleğin gerektirdiği yolculuğu gerçekten kabul edip edememektir. Çünkü oyunculuk, hayal edenleri değil; bu hayali uzun vadeli bir sorumluluk olarak görenleri içeride tutar.