Erkeklerin sağlıkla kurduğu ilişki çoğu zaman “idare ederim” cümlesiyle özetlenebilir. Ağrı dayanılmayacak noktaya gelene, günlük hayat aksayana ya da sorun artık gizlenemez olana kadar doktora gitmek ertelenir. Oysa özellikle prostat, böbrek ve mesane hastalıklarında bu erteleme alışkanlığı, telafisi zor sonuçlara yol açabilmektedir.

Ürolojik hastalıkların önemli bir bölümü başlangıç döneminde belirgin şikâyet vermez. Prostat büyümesi, böbrek fonksiyon kaybı ya da mesane ile ilgili sorunlar uzun süre sessiz ilerleyebilir. “Ağrım yok, demek ki bir şey yok” düşüncesi, erkeklerde en sık karşılaştığımız ve en yanıltıcı kabullerden biridir. Oysa erken dönemde yakalanan pek çok hastalık, basit takipler veya minimal müdahalelerle kontrol altına alınabilir.

Bir diğer önemli nokta ise erkeklerin sağlık kontrollerini zayıflık göstergesi olarak görmesidir. Hâlâ birçok hasta, şikâyetini dile getirmeyi ya da muayene olmayı gereksiz bir tedirginlik olarak algılıyor. Bu yaklaşım, özellikle kanser gibi erken tanının hayati önem taşıdığı hastalıklarda ciddi riskler doğuruyor. Prostat ve böbrek kanserlerinde erken evrede yapılan tanı, tedavi başarısını ve yaşam kalitesini doğrudan etkiliyor.

Modern tıpta artık hastaları yoran, uzun iyileşme süreleri gerektiren yöntemler yerine; lazer, laparoskopik ve robotik cerrahi gibi konforu artıran seçenekler mevcut. Ancak bu imkânlardan faydalanabilmenin ilk şartı, hastalığı zamanında fark etmek. Geç kalınmış bir tabloyu ne yazık ki en ileri teknoloji bile her zaman telafi edemeyebiliyor.

Sağlık, ertelenecek bir konu değildir. Erkeklerin belirli yaşlardan itibaren düzenli ürolojik kontrolleri bir zorunluluk olarak görmesi gerekir. Bu, korkulacak değil; aksine hayatı koruyan bir alışkanlıktır. Sessiz ilerleyen hastalıkların farkına varmak, çoğu zaman sadece doğru zamanda atılmış bir adımla mümkündür.

Erken tanı, yalnızca tedaviyi değil, yaşamın geri kalanını da şekillendirir. Geç kalmamak ise kişinin kendisine ve sevdiklerine karşı en temel sorumluluğudur.