Sosyal medyada son dönemde dolaşıma giren bazı görüntüler, toplumda haklı bir rahatsızlık yaratmaktadır. Özellikle eğitim çağındaki öğrencilerin, dini vecibelerle alay eder gibi kurgulanmış içeriklerde yer alması, “özgürlük” kavramının sınırlarının yeniden düşünülmesini zorunlu kılıyor.

İfade özgürlüğü; inancı aşağılamak, kutsal değerleri küçümsemek ya da toplumun büyük bir kesimi için anlam taşıyan ibadetleri alay konusu hâline getirmek anlamına gelmez. Bu ayrım, demokratik hukuk devletlerinin tamamında açık ve nettir.

Burada mesele, çocuklar üzerinden yürüyen bir dijital kontrolsüzlük problemidir. Sosyal medya platformlarının hızla yayılmasıyla birlikte, gençlerin neyi, nasıl ve hangi amaçla paylaştığı konusu artık sadece bireysel bir tercih alanı olmaktan çıkmıştır. Eğitim ortamları ve öğrenciler söz konusu olduğunda, bu durum doğal olarak daha fazla hassasiyet gerektirir.

Türkiye laik bir ülkedir. Ancak laiklik; dine mesafeli olmak değil, tüm inançlara saygıyı güvence altına almak demektir. Laiklik, kutsalla alay etme serbestliği değildir. Bu ayrımın özellikle genç kuşaklara doğru anlatılması, eğitim sisteminin temel sorumluluk alanlarından biridir.

Bu noktada meseleye suçlayıcı değil, sorumluluk hatırlatıcı bir yerden bakmak gerekir. Çocukların sosyal medyada maruz kaldığı içerikler, okul ortamında üretilen görüntüler ve bu görüntülerin denetimsiz biçimde dolaşıma girmesi; aile, okul ve dijital platformlar arasında daha güçlü bir koordinasyon ihtiyacını göstermektedir.

Eğitim, yalnızca akademik bilgi aktarmak değildir. Aynı zamanda toplumsal değerlerin, saygı kültürünün ve birlikte yaşama ahlakının kazandırıldığı bir süreçtir. Bu nedenle okul idarelerinin, öğretmenlerin ve velilerin dijital çağın riskleri konusunda daha bilinçli ve dikkatli olması büyük önem taşımaktadır.

Toplumda oluşan rahatsızlığın doğru adresi; çocukları hedef göstermek ya da onları suçlamak değildir. Asıl odaklanılması gereken konu, rehberlik mekanizmalarının güçlendirilmesi, dijital okuryazarlığın artırılması ve gençlerin sınırları doğru kavrayabileceği bir bilinç ortamının oluşturulmasıdır.

Kutsal değerler, bir toplumun ortak paydasıdır. Bu paydanın zedelenmesi, sadece bir kesimi değil; toplumsal barışı ve birlikte yaşama kültürünü etkiler. Bu nedenle meseleye soğukkanlı, hukuka uygun ve yapıcı bir çerçeveden yaklaşmak herkesin ortak sorumluluğudur.

Bugün ihtiyaç duyulan şey; öfke değil, bilinçtir.
Suçlama değil, rehberliktir.
Sessizlik değil, sağduyulu bir farkındalıktır.